Trapsgewijs

Geschreven door Linda Carolien Veldman op 6 juni 2018

Linda Carolien Veldman © Marianne HommersomLinda Carolien Veldman schrijft poëzie,vaak in meerdere talen. Tijdens de schrijfresidentie van deBuren in Parijs ontstond dit gedicht. 'laten we / dromen, zegt er één, dat we hier zijn, / hier wakker worden. En je neemt genoegen'

(Lees het gedicht als pdf)

 

 

 

In de kiem, ontsproten, gesmoord, in weerzin,

in onweerstaanbaar verlangen

naar gemeenschap

in de engste zin van het woord

 

as only the Dutch claim

to have community

 

sich zu Tode reiben, een kleine dood

maar een dood, van het ander in twee,

in één, gewelddadig, gemene, gemeende

gemeenschap

moet er min één nog toe doen:

 

a community cannot depend on 1

and it does with only 2

 

een vader, een kind, bijvoorbeeld,

zijn, zelfs in overdadig reiken, niet genoeg

om zichzelf te bedruipen

als er iemand

  valt, stuntelt, zich te gronde richt.

 

3 is the holy number

 

slechts daar begint de weelde

van het eeuwig delen, het op kunnen

en aan kunnen

van meer dan iets enigs. We leren

hoe meer,

hoe beter, maar keren ons van vele zielen af,

bakenen met man en macht                  een kinderhart

is vroeg gezet, algauw op zichzelf aangewezen,

met zichzelf bedreven

 

hartstochtelijk alleen

 

 

 

, maar hoe wij ons op deze trappen ontdoen

van al het stof van hermetisch gesloten levens

herunterschwebend,

individual dust, we tend to

call                     collect,

   breathe                    collect,

talk                     collect, in collectieve weerzin

   vinden we elkaar

een verademing, totale onverwachte Bejahung

van in elkaar geslagen handen,

een paradox beamen, kamers, dagen vol met slechte adem,

te veel wijn en weinig tranen.

het ‘we’

dat we na weken met veel genoegen

in onze monden nemen                   – noemer zonder ironie

uitkauwen tot spaanders, we zijn zo goed samen, gedragen

voorkomen in overall, in baljurk, in driedelige maten

one size fits all

we hoeven niet te passen, gedraag je         ongepast, je vraagt je af,

maar legt ze naast je neer, de vragen

over hoe, of wat, wanneer                  laten we

dromen, zegt er één, dat we hier zijn,

hier wakker worden. En je neemt genoegen

 

we

 

je laat het we, en het we

laat je            de vragen voor later na

maar voor nu de anekdotes

some melancholy in the making

en we keren onze binnensten buiten,

passen elkaar aan, nemen een onsje van het één, ademen in koor:

 

 

 

Je werd hier geboren, onthoud dat goed

je kunt de wereld veroveren, ons achterlaten

dat staat je vrij, geen strobreed zullen we je,

maar je werd hier – hoe je jezelf

ook wendt, ook keert, wij waren het die je,

wij,                               onthoud dat goed, dat wij

je uit de kluiten gewassen hebben, uit het mulle

zand getrokken, je gevormd, gevoed

dat je in dat opzicht, nooit iets anders

dan van en één van

door ons en ondanks ons

de onze zult zijn

 

 

 


Foto Linda © Bart Grietens

Deze tekst werd geschreven tijdens een residentieproject in Parijs van het Vlaams-Nederlands Huis deBuren in samenwerking met de Stichting Biermans-Lapôtre in de zomer van 2016. 

 

Lees meer over het residentieproject van deBuren

Lees meer over Linda en wie er nog meer meegingen naar Parijs in de zomer van 2016.

Meer Parijsteksten? Die lees je hier.

 

Gerelateerd

Archief

Blijf op de hoogte

Schrijf je in op onze nieuwsbrief:

Schrijf je in op onze nieuwsbrief

Volg onze RSS feeds of abonneer je op onze seizoensbrochure.